Katarzyna

Nauczyciel to nie zawód, to stan umysłu. Przypadłość, która każde nowe doświadczenie „każe” przekuć na coś użytecznego w edukacji szkolnej. Gdy odwiedzam różne szkoły w Polsce podczas moich szkoleń, z radością przekonuję się, że nie tylko ja na nią cierpię .

Przekonania są jak cegły. Tworzą przestrzeń dla naszego życia. Taką, w której mamy szansę na oddech i rozpostarcie skrzydeł, albo taką, która zamyka nas w klaustrofobicznej klatce.

Gdy zgasną światła, opadnie noworoczny blask, a świat przykryje szarość codzienności, wyzwaniem jest wytrwać w postanowieniu bycia lepszym.

Bardzo dużo mówi się o tolerancji. Jeśli nie jest ona wyżywana tylko na poziomie wygodnictwa, też ją sobie cenię. Jednak zdecydowanie wolę wyższy poziom, mianowicie akceptację. Nie chcę tylko tolerować swoich uczniów, ale ich akceptować takimi, jakimi są. I tego też chcę ich nauczyć – akceptowania siebie. Jesteśmy jedynym człowiekiem, na którego obecność jesteśmy skazani do końca