Bez kategorii

Danielu, przyznam, że jestem pod wrażeniem Twojej działalności. Jesteś fizjoterapeutą i to nie takim zwykłym fizjoterapeutą. Ty nie tylko leczysz, ale edukujesz swoich pacjentów. I to na szeroka skalę. Stworzyłeś wyjątkowy gabinet Fizjo-Pasję. Na swojej stronie umieszczasz sporo bezpłatnych materiałów i praktycznych porad.

Być może niektórzy z Was są zniesmaczeni, że autorka bloga o edukacji XXI wieku ma tak zaściankowe poglądy… Owszem, dostrzegam narastającą tendencję do wykorzystywania nowoczesnych technologii w nauczaniu, nie jestem ignorantką. Niektórych z nich sama używam (choć w bardzo ascetycznej formie), ale póki będę miała no to wpływ, nie zgodzę się, aby moi uczniowie porzucili pisanie ręczne.

Gdy zaczynałam pracę w szkole, oczy błyszczały mi na hasło wyrównywania szans w edukacji. Po kilku latach też błyszczały, ale już ze złości. Uważam, że to jedna wielka bzdura. W tej propagandzie nie drzemie żadna szansa, ale czai się ogromne niebezpieczeństwo.

Jestem po polonistyce, kilka lat już w tym zawodzie pracuję, przeczytałam setki, a może nawet tysiące książek, czy to może być dla mnie trudne? Ludzie! Bez przesady! Przecież dzisiaj wszyscy piszą. To co, ja nie mogę? Ja nie dam rady?

Chodzi o to, aby nauczyć się tańczyć w deszczu. Dudniąca cisza. Echo. Euforia! Jedno proste zdanie zatrzymało pędzący wokół mnie świat. Nie mogłam o nim zapomnieć. Wracało jak bumerang. Dawało o sobie znać zawsze wtedy, gdy przychodziły chwile zwątpienia, gdy wokół pojawiały się głosy, że wybieram się z motyką na słońce.