Bez kategorii

Gdy zaczynałam pracę w szkole, oczy błyszczały mi na hasło wyrównywania szans w edukacji. Po kilku latach też błyszczały, ale już ze złości. Uważam, że to jedna wielka bzdura. W tej propagandzie nie drzemie żadna szansa, ale czai się ogromne niebezpieczeństwo.

Jestem po polonistyce, kilka lat już w tym zawodzie pracuję, przeczytałam setki, a może nawet tysiące książek, czy to może być dla mnie trudne? Ludzie! Bez przesady! Przecież dzisiaj wszyscy piszą. To co, ja nie mogę? Ja nie dam rady?

Chodzi o to, aby nauczyć się tańczyć w deszczu. Dudniąca cisza. Echo. Euforia! Jedno proste zdanie zatrzymało pędzący wokół mnie świat. Nie mogłam o nim zapomnieć. Wracało jak bumerang. Dawało o sobie znać zawsze wtedy, gdy przychodziły chwile zwątpienia, gdy wokół pojawiały się głosy, że wybieram się z motyką na słońce.

To nic takiego, odpuść sobie! Daj spokój, każdemu się zdarza. Daruj sobie, jesteś tylko człowiekiem. Rozejrzyj się wokół, kto się katuje tak jak ty? Nikt normalny nie trzyma się skrupulatnie swoich postanowień. Zakazy są po to, aby je łamać. Życie pisze swoje scenariusze, musisz się temu poddać.

Pani w zielonym? Ciepły powiew wiatru? Uśmiech pośród burzy? Taniec w deszczu? Kilka lat temu znalazłam przepiękną metaforę nadziei i chciałabym się nią dzisiaj z Tobą podzielić.